نزدیکیم و چه دور!

در یک شهر زندگی می کنیم

در یک محله

در یک خیابان...

این نزدیک ترین فاصله در تاریخ است که عاشقی به معشوق اش داشته است...

اما چه دوریم از هم!

تا به حال یکدیگر را دیده ایم؟

یا شنیده ایم؟

چشمانمان را یک لحظه ببندیم!

نقشی از ما در خاطرمان هست؟

ما موجودات خیالی نیستیم...

بیایید این روز ها از شهر خیالات بیرون بزنیم...

کمی واقعی زندگی کنیم...

«مرضیه ابراهیمی»

مرضیه ابراهیمی

مرضیه ابراهیمی
87/2/26

و پنچره ها میزبانان همیشگی محبت ستاره ها

چهارچوب وجود پنجره در انتطار ستاره چشم به آسمان است...

ای زیباترین گاه زندگی پنجره، ای همیشه یلدایی شب!

چشمک ستاره را به پنجره برسان

مرضیه ابراهیمی

87/2/20

1.       وقتی تو شلوغی های شهر تنها راه می روم، فکر می کنم که چقدر تنهام  و یک آشنا ی دوست یا یکی از اعضای خانوادم رو می بینم

2.       آدینه ابوالقاسمی (اولین همکلاسی من). کلاس اول که بودیم با هم روی یک نمکت می شستیم. آدینه خیلی کپل بود و من فکر می کردم که مثل بادکنک اگه سوراخش کنی لاغر می شه؛ یه روز با هم نوک یه مداد رو تیز کردیم و فشار دادیم تو دستش که لاغر بشه. (خوب نمی دونستم آدم با بادکنک فرق داره... :D)

3.       مینو، میترا تاجداری، میترا اعظمی، نرگس ابراهیمی، ندا تدین، آزاده روشن، مینا بیگدلی، الهه مهدوی، صفورا جوادی، زیبا حاج محمدی، نادیا داوودوندی، مهســـا اختری و ... و دوستای گلم تو دانشکده خبر و دوستام تو ISNA

4.       عمران صلاحی اگه یه روز زنده بشه و شعر "صب زود وقتی که باد تو کوچه صداش میاد ... " رو بخونه/ سهراب سپهری وقتی می گه " و چه تنهاست وقتی ماهی کوچک اسیر آبی بیکران دریا باشد..."

5.       کسانی هم هستند که یه روز شاید پس از دیدنشان با تمام وجودم  ... چون هر روز آدم های دوست داشتنی زیادی می بینم، این روز ها همه خوبند....

تا نفهمند که عاشــــــق به چه سختی شـب خود روز کند

درد، سختی وعطش نیست که عاشق همه شب بیدارست

دل پــــروانه از ایـــن ســوزش شـــمع بی تـــاب اســت

بـــــی صــــدا، بـــی حرکت، لال رهایــــش بکنیــــــــد

دل پروانه بـه تنهایی شب های دراز و غم آن آگاه است

شـــب و روز و ســحر و عـــصر همه یک قافـیـــه اند

دل پروانه همه ثانیــه ها غـــزل ازفرقـــت او می سـازد

مرضیه ابراهیمی

9/02/87

روزها بود منتظر نشسته بود...

ابر دوستش نیامده بود

وقتی آمد، چشمکی زد و رفت

بیچاره غصه هایش زیاد شده بود

بغضش ترکید و رگبار زد

مرضیه ابراهیمی

1/2/1387

گام به گاه خوی توســت

ورنه که کج خیال نیست

عاشق کوی روی توست

ای دل خوش خرام مـــن

گـــام به گـــــــام بر بـده

کاین طلب از برای تـــو

کم ز سرت نمی شــــود

گام و دل و سر بدهـــی

تا شوی آن سوی خیــال

ور نه خیـــــال تو بدین

پر ز وقــع نمــــی شود

مرضیه ابراهیمی

15/1/87

پا به پای برف

زیر نور ابر

در کنار تو

نه!

خیال تو

توی یک رویا

با یه لبخند تلخ

قرار، بی قرار شده است

نفس ها به شماره افتاده اند

ثانیه ها در آغوش هم، قصد جدایی نداند؛ میگذرند

نگاه پر انتظاری به زلالی چشمه می اندازم و ...

چشم در راه کسی هستم...

می گذرند، آه چه بی تابانه این ثانیه ها

در نیمه شب تار، زیر نور مهتاب

و من که تنها در اندیشه ی مجنون ام

سر به آسمان می گیرم و ...

چشم در راه کسی هستم

سپیدی ها سیاه شدند

برف ها آب شدند

برگ ها خزان شدند

شکوفه ها میوه شدند

یخ ها جوانه شدند، ...

هنوز، چشم در راه کسی هستم

صبرها همه به پایان رسیده است

لبخندها، همه نگران شده اند

مهربانی ها خشن شده اند

ناز ها همه با هم  نیاز شده اند،...

چشم در راه کسی هستم

از کنار پارک که رد می شدم ، یهو دلم خواست که برم روی تاب بشینم و چشمام رو ببندم. به زور دستم رو از توی دست مامانم کشیدم و دویدم توی پارک؛ نشستم روی تاب و چشمام رو بستم:

تاب تاب ... خدا منو نندازی ... خدا منو نندازی

تاب که ایستاد چشمام رو باز کردم. این من، اون نبودم، اشتباه کرده بودم، من بودم اما ...

تاب مال من نبود...

این رو وقتی فهمیدم که یه بچه 4، 5 ساله داشت با تعجب بهم نگاه می کرد.

شد خزان گلشن آشنایی
بازم آتش به جان زد جدایی
عمر من ای گل طی شد بهر تو
وز تو ندیدم جز بدعهدی و بی وفایی
با تو وفا کردم تا به تنم جان بود
عشق و وفا داری با تو چه دارد سود
آفت خرمن مهر و وفایی
نو گل گلشن جور و جفایی
وز دل سنگت آه
دلم از غم خونین است
روش بختم اين است
از جام غم مستم
دشمن می پرستم
تا هستم

تو و مست از می به چمن
چون گل خندان از مستی وگریه من
با دگران در گلشن نوشی مي
من ز فراغت ناله کنم تا کی

تو و نی چون ناله کشیدن ها
من و چون گل جامه دریدن ها
ز رقیبان خواری دیدن ها
دلم از غم خون کردی
چه بگویم چون کردی
دردم افزون کردی

برو ای از مهر و وفا عاری
برو ای عاری ز وفاداری
بشکستی چون زلفت عهد مرا
دریغ و درد از عمرم
که در وفایت شد طی

ستم به یاران تا چند
جفا به عاشق تا کی
نمی کنی ای گل یک دم يادم
که همچو اشک از چشمت افتادم
تا کی بي تو بود
از غم خون دل من
آه از دل تو

گر چه ز محنت خوارم کردی
با غم و حسرت یارم کردی
عشق تو دارم باز
بکن ای گل با من هر چه تواني ناز
هر چه تواني ناز
کز عشقت می سوزم باز

امروز روز خبرنگار بود و خبرنگاران شرق و هم میهن و ایلنا از فعالیت خبری دور افتاده اند
امروز روز خبرنگار بود و خبرنگاری چون دبیر سرویس اش اجازه نداده بود، در جلسه روز خبرنگار صحبت نکرد.
امروز روز خبرنگار بود ... 

امروز روز خبرنگار بود و ما هر روز محافظه کار تر از دیروز عمل می کنیم...

امروز روز خبرنگار بود و خبرنگاران هر روز در آرزو ی داشتن آزادی اندیشه اند...
امروز روز خبرنگار بود و خبرنگاری در زندان امروز را جشن گرفت...

امروز روز خبرنگار بود و خبرنگاران در سراسر ایران در آرزوی امنیت شغلی اند

امروز روز خبرنگار بود و هیچ کس یادی از مترجمان خبری نکرد ...

امروز روز خبرنگار بود و خبرنگار اسوشیتد پرس در عراق ناپدید شد

...

آری، امروز روز خبرنگار بود!

ذهن پویا – کنجکاوی - دلسوزی  -  خستگی – عشق – حاشیه - انگشتان جوهری –  شوق –

تحلیل – تلاش شبانه روزی – دقت - حساسیت – زندان – هیجان – استرس – بدو! زود باش! سوخت!-

رد خبر – تاپ – تیتر یک سایت – گزارش با اسم -  ماموریت – برنامه –  مصاحبه و بحث – مچ هرز شده! – خودکار – واکمن – دوربین – کاغذ – توقیف  - جا نمونی و ...

روز خبرنگار مبارک!

الان یکی از مشکلات بزرگ من تو خبرگزاری شده: این خبر به حوزه ی ما ربط نداره!خیلی جالبه که یه خبر تو تمام خبرگزاری های خارجی تو حوزه ی ... دسته بندی می شوند ولی تو خبرگزاری های ایران این خبرا به حوزه ها دیگه داده می شوند.

برام خیلی جالبه که امروز یه خبر رو ‌ بی بی سی - آسوشیتد پرس و فرانس پرس تو صفحه ی ... دادند. یاهو هم تو بخش ... لینک کرده اما واسه ی ما تو ایران این خبر به حوزه ی ... ربط نداره و باید تو سرویس ها ی دیگه ارسال بشه.

البته قبلا تو خبرگزاری دعوا های فراوانی میان دبیر سرویس ها ی مختلف بر سر اینکه "این خبر مال ماست چرا شما ارسال کردید؟" وجود داشته است که باعث شده یه خبر سه بار از سایت برداشته شود و از صفحه ی دیگری ارسال شود.

جالب این است که تمام اخبار رو می توان به تمام صفحه ها لینک داد!  

دلم گرفته ...

یک گوشه ی خلوت واسه فکر کردن ...

فقط همین!

و امروز بعد از فراق ازلی

مرا در آغوش گرفت

و من در طواف خانه اش به دور او گشتم

شکوه دست نیافتنی اش گرچه همیشه در دلم بود اما چون عاشق دور از معشوق

درد تلخ جدایی از سراسر وجودم لبریز بود

و ناگه در اوج نا باوری که حتی گوشه ای از عظمتش در ذهنم نمی گنجید

پلک هایم را از هم گشادم

و نا باورانه در زیبایی اش خیره ماندم

چه عظمتی! چه آرامشی! چه بیم و امیدی!

الله اکبر الله اکبر الله اکبر

ربنا اتنا فی الدنیا حسنه و فی الاخره حسنه و قنا عذاب النار

--------------------------------------

امروز من حاج خانم شدم. الان در هتل نوال لولو در شهر مکه به همراه نفیسه احمدی - هدی اقبالی  - زینب موسوی و زهرا واعظی هستم. برای همه دعا کردیم و به یاد همه هستیم.

الان مردم عربستان به خاطر مسابقه فوتبال اومدن تو خیابون.

می گویم: "خدا بخواهد دارم می روم عمره."

این جا نقطه ی سفر پروانه شدن است. برگ های توت، ما را فریب دادند و ما همه ی این سال ها پیله تنیدیم.

پیله، پیله.

جوری شد که از لا به لای لایه ها نمی شد ما را شناخت و حالا اینجاییم، ما شفیره های فربه.

می گوید: " پای ناودان طلا مرا یاد کن. حتما ها! یادت نره" . یکی دیگه کنار خط قرمز شروع طواف. یکی بهم گفت میگن اونجا گربه زیاد داره. تو رو خدا گربه ها رو که دیدی یاد من بیفت. یکی اومد تو بغلم و یهو زد زیر گریه ، بهم گفت تو رو خدا،  مرضیه  من رو یادت نره.

یکی از دوستام برام ساق دست و گیره ی روسری  خریده که هروقت خواستم ازشون استفاده کنم همش یادش کنم. یکی از عزیزام از همون روزهای اول بهم قرآن و کتاب های حج رو داد و برام دعا کرد که سفرم با معرفت باشه.

جالب که هر کدوم از این آدم ها، احتمالا پیش همین جا ها و چیز ها یه جوری ارتباطشون رو با خدا حفظ کردن و خدا اون نقطه ی عنایتش رو بر سرشون باریده  و از گل عشق به خدا این چیز ها براشون مونده.

ناگهان، همان جا کنار خاطره ی دوستان ، به لرزه می افتم. من اسم کجا را وقتی دوستی خداحافظی می کند خواهم برد؟ سال آینده وقتی دوستی زنگ می زند تا بگوید: "خداحافظ" ، آیا جایی و چیزی هم برای من خواهد بود؟

ایا نقطه ای هم برای من هست؟

هرکسی را، هر قبیله ای را توتمی است؛

توتم من، توتم قبیله ی من، قلم است.

قلم زبان خداست

قلم امانت آدم است

قلم ودیعه ی عشق است

و قلم توتم من است

و قلم توتم ماست

"هبوت در کویر، دکتر علی شریعتی، مقاله ی توتم پرستی"

و زندگی همچنان در جریان است
گاه تنها جریان مهم است
روز هاست که ... می گذرد!

نگاهت را به پنجره ات دوخته ای، اما خبری از ستاره ات نیست!
تمام نفس های عمیقت سراسر آه اند و ...
و آه

من فلسفه ای دارم:
یا خالی یا لبریز

خدایا

به خاطر اینکه امسال "روز مادر" کنار مادرم هستم و غم دلتنگی ندارم یا به کادو دادن های دیگران به مادرهاشون حسرت نمی خورم ازت ممنونم!

نامه ای در جیبم

وگلی در مشتم پنهان است

غصه ای دارم با نی لبکی . . .

سر کوهی گر نیست 

        ته چاهی بدهید

        تا برای دل خود بنوازم . . .

         عشق ٫ جایش تنگ است

آی، زمین و آسمان چرا بر دل زار من نمی گریید؟

آهـــــــــــــای، پس کجاست فرشته ای که بر شانه ی راستم نشسته بود؟

پس کجاست آن الهه ی عشق؟

کجاست؟

و من تنها و سرگردان در کوچه های بی کسی

کوله بارم را بر زیر کدامین آسمان بر زمین گزارم؟

آی آدم ها!

این جا قلبی هر لحظه از سختی روزگار فریاد می زند!

آی آدم ها! یک نفر دارد می سپارد جان.

چرا ؟

همین الان لباس احرام ام را برای "اولین بار" پوشیدم
من شب آرزو ها و شب ولادت حضرت علی مکه ام
خیلی خوشحالم.
انگار دارم پرواز می کنم(با اینکه خیلی از پرواز می ترسم ولی عاشق هیجانش ام)
دلم می خواد تو مکه برای همه دعا کنم حتی کسایی که تو زندگیم فقط چند ثانیه دیدمشون یا کسایی که اذیتم کردن، یا کسایی که من اذیتشون کردم(البته از همه خداحافظی می کنم و ازشون خواهش می کنم من رو ببخشن "خواهش می کنم من رو ببخشین" )
دلم می خواد دیگه از امروز هیچ گناهی نکنم
هیچ گناهی

خدایا کمکم کن!

صدای خستگی قلم را می شنوم اما همچنان می نویسم

نمی خواستم فرمت خاص وبلاگم رو بشکنم و وارد یه فاز دیگه از نوشتن بشم اما این موضوع هم جالب بود که دوست داشتم دربارش بنویسم.

راستش من هنوز باور نکردم که دیگه باید گاهی وقتا خودم رو جز آدم بزرگا به حساب بیارم یعنی الان تقریبا اولین برخوردهای من با زندگی یه که حس می کنم دیگه باید مثل بزرگا رفتار کنم.

پنجشنبه و جمعه اولین ماموریت خبری من بود. تو کاشان تقریبا با تمام خبرنگار های سرویس میراث و گردشگری خبرگزاری ها و روزنامه های دیگه آشنا شدم.

یه سفر دو روزه. اما این بار اولین باری بود که هیچ بچه ای وجود نداشت و همه بزرگ بودن. آخه من هروقت با خانواده ام یه جایی میریم، همیشه پیش بچه هام اصلا دلم نمی خواد با بزرگا باشم.

حتا اگه همسن من هم کسی نباشه، من با بچه کوچولو هام . کلا بچه ها رو دوست دارم. حوصله ی آدم بزرگا رو ندارم. حالا از این که دیگه کم کم مجبورم آدم بزرگ بشم خیلی ناراحتم.

اصلا آدم بزرگ بودن خیلی بده. می خوام فقط بعضی وقتا که مجبورم آدم بزرگ باشم. بقیه زندگیم همش بچه باشم.

سفر کاشان تجربه ی آدم بزرگ بودن خوبی بود ولی خیلی خسته کننده بود. یکی از بچه ها هم بهم گفت تو داری همش پژمرده میشی. خوب سخت بود آدم بزرگ باشم.
 آخه مثلا من اصلا نمی دونم با آدم بزرگا باید درباره ی چی حرف زد یا اینکه اصلا ...نمی دونم.

بعد بچه ها اصلا اذیت نمی کنند اما آدم بزرگا ...
 

من همش احساس میکنم اونا منتظرن یکی یه کاری بکنه و سریع پشت سرش حرف در بیارن.
دائما هم بگن از فلانی بدم میاد. از اون یکی هم بدم میاد. اما من دوست ندارم این طوری بشم. دوست دارم مثل الان اگه کسی هم اذیت کرد بگم اشکال نداره و فراموش کنم اخه مگه زندگی چه ارزشی داره.

تازه ادم بزرگا یه جوریند. فعلا نمی دونم چه جوری اما کلا به دلم نمی چسبند.

اما با ابن همه سفر خیلی خوبی بود. تمام سفر با مرجان حاجی رحیمی بودم. خیلی دوست خوبیه.
هوا تو روز خیلی گرم بود، پخته شدم، اما شب خیلی عالی بود. بوی گل می داد.

 واقعا هوای شب اش بوی عشق می داد.